ateşböceği
olmazdı
gece olduğuyla kalırdı
sesler, şarkılar
hepsi yoklukta ateşböceği misali
bir yanar, bir kaybolurdu
bir anda zifiri karanlık
alıp çepeçevre beni
kimsesizliğimle sınardı
kendimi kandırdığım
tüm masallar
bu sessizlik,
bu yalnızlık,
bu karanlığın ağında
benim bile anlamadığım bir dilde
yabancı ağızlarda çürürdü
kaybediyorduk
anlamadan,
uğraşmadan sevemiyorduk
sevince vazgeçilip
tahammül edemediğimiz insanlara dönüşüyorduk
çaresizliğimiz
iyileşemeyen tek yaramız
çünkü hayat, aslında yoktu.
